14e Pim Mulier-lezing: Guido Bonsen

Gepubliceerd op woensdag 22 november 2017 - 48 keer gelezen
14e Pim Mulier-lezing: Guido Bonsen

Toen Guido Bonsen werd gevraagd om bondscoach van de Nederlandse paralympische atletenploeg te worden, was hij eerst was afwijzend. 'Oei, gehandicapten', dacht Bonsen, en hij voelde zich beschroomd om het thuis en in zijn omgeving te vertellen. Toch zei hij ja, al wist hij niets van gehandicaptensport. 'Hoe zit zo'n prothese eigenlijk vast?', vroeg een vriend hem. Bonsen wist het niet. Maar hij leerde snel, vooral van zijn atleten, en bracht de topgehandicaptensport in Nederland op een hoger niveau. Tijdens de Pim Mulier-lezing in het clubhuis van Kinheim deelde hij zijn ervaringen met de sponsors en relaties van Société Pim Mulier.

Bonsen vroeg de atleten om hun doelen op te schrijven. Het was voor het eerst dat hen dat gevraagd werd. Hij nam zich voor het beste programma van de wereld te maken. Daarbij vroeg hij veel, soms misschien te veel, van zijn pupillen. Maar het leidde wel tot resultaat. Onder Bonsen haalde de Nederlandse ploeg zowel in 2012 als in 2016 zeven medailles op de Paralympics (in 2008 waren dat er nog drie).

Het succes had ook een keerzijde: Ronald Hertog deed als paralympische sporter al jaren deel aan het NK verspringen. Dat was nooit een probleem, iedereen vond Hertog stoer en zijn deelname werd alom bewonderd. Tot hij er succesvol in werd. Toen werd er geklaagd over zijn beenprothese, was dat geen oneigenlijk hulpstuk. Bonsen: 'opeens was zijn handicap een voordeel geworden'. Dan laat Bonsen een indrukwekkend filmpje laat zien, waarin bij een oefening de prothese van Hertog vlak voor het afzetten afbreekt en Hertog dus hulpeloos in het zand ploft. De kosten van een dergelijke blade zijn overigens zesduizend euro. 'En wat je in het filmpje ziet, gebeurde twaalf keer...'.

Onbegrip en vooroordelen, het zijn de grootste tegenstanderd van zijn atleten, zo betoogt Bonsen. Hij kon er zelf overheen stappen, maar ziet ook dat er nog een lange weg te gaan is. Al is de gehandicaptensport ook aan een stevige emancipatie bezig, zo blijkt uit de lezing van Bonsen. De prestaties van onder meer Hertog en blade babe Malou van Rhijn helpen daarbij. Al is er ook nog een lange weg te gaan, zo merkt Bonsen in de dagelijkse praktijk. De aandacht voor de paralympische sport, ook vanuit zijn 'eigen' sportbond, is onvoldoende. Het is één van de redenen dat Bonsen de bond verliet en zijn eigen atletiekteam begon, in het Olympisch Stadion.

De paralympische sporters hebben zijn hart gestolen, zo lijkt het. 'Het zijn mensen die de achterkant van de medaille eerder hebben gezien dan de voorkant. Mijn leven heeft de afgelopen jaren gedraaid om jonge mensen met een handicap. Maar vooral de omgeving ziet de handicap, de atleten zelf zijn 'past their disabilities'.

  Share
Adriaan Paulen
Claudia Zwiers
Dennis van der Geest
Floris Jan Bovelander
Gé Peters
Guillaume Elmont
Jaap Eden
Jacques van Egmond
Jessica Gal
Kees Akerboom
Kick Smit
Kirsten van der Kolk
Loek Biesbrouck
Marcel Joost
Marjan Ridder
Pim Mulier
Rob Ridder
Ruben Houkes
Ruud Geels
Ruud Wielart
Tom Okker
Yvonne van Gennip

Nieuws